Barulas był siedmioletnim chrześcijańskim męczennikiem, który zginął w 303 roku podczas prześladowań dioklecjańskich. Często jest łączony z diakonem Romanem z Cezarei, który również został zamordowany w Antiochii. Według niektórych przekazów historycznych chłopiec został stracony wraz z Romanem na rozkaz cesarza Galeriusza. Ze względu na młody wiek w chwili śmierci, w tradycji chrześcijańskiej jest uznawany za męczennika dziecięcego.
Męczeństwo
Podczas prześladowań w Antiochii Barulas został rzekomo stracony poprzez chłostę i ścięcie za swoje przekonania religijne. Niektóre tradycje historyczne łączą jego śmierć z męczeństwem Romana, sugerując, że cierpieli oni razem pod władzą cesarza Galeriusza. Choć niektóre przekazy sugerują, że powiązanie między nimi może być legendą, pozostaje on identyfikowany jako towarzysz wiary diakona.
Kult
Święty jest wspominany 18 listopada. Podążając za przykładem innych młodych świętych, takich jak Quiricus, Barulas jest czczony jako męczennik dziecięcy. Jego pamięć jest zachowana w różnych tradycjach liturgicznych i pismach historycznych, które opisują jego niezłomność podczas wczesnochrześcijańskich prześladowań.