Barbatus z Benevento był biskupem w VII wieku, który sprawował posługę w mieście Benevento od 663 roku aż do swojej śmierci w 682 roku. Urodzony około 610 roku w pobliżu Cerreto Sannita, był znany ze swoich umiejętności kaznodziejskich oraz oddania reformowaniu lokalnych praktyk religijnych. Podczas swojego panowania zwalczał powszechne przesądy i uczestniczył w ważnych zgromadzeniach kościelnych, w tym w III Soborze Konstantynopolitańskim. Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej.
Życie i posługa
Po odebraniu chrześcijańskiego wykształcenia i służbie jako kaznodzieja w Morcone, Barbatus powrócił do Benevento. Aktywnie prowadził kampanię przeciwko lokalnemu bałwochwalstwu, które obejmowało czczenie orzecha oraz złotego żmija. Aby wyeliminować te przesądy, zniszczył święte drzewo i przekształcił złotego żmija w kielich liturgiczny. Po oblężeniu przez cesarza wschodniorzymskiego, w 663 roku został mianowany biskupem, sukcesorem Ildebranda.
Działalność kościelna
Barbatus odgrywał aktywną rolę w ważnych soborach kościelnych. Wspomagał papieża Agato podczas soboru w Rzymie w 680 roku i uczestniczył w III Soborze Konstantynopolitańskim w 681 roku, aby rozstrzygnąć kontrowersję monotelitów. Dodatkowo, w 673 roku książę Romuald powierzył mu opiekę nad grotą św. Michała na Gargano. Zmarł w Benevento w lutym 682 roku.
Kult
Święty jest wspomniany corocznie 19 lutego. Jest czczony jako główny patron Benevento i pełni rolę patrona kilku innych miejscowości, w tym Cicciano, Castelvenere, Casalattico oraz Valle dell'Angelo. Jego dziedzictwo jest związane z wysiłkami na rzecz ustanowienia ortodoksyjnych praktyk chrześcijańskich w jego regionie.