Barbatianus był syryjskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w V wieku. Pochodził z Antiochii, a około 418 roku udał się do Rzymu, gdzie zyskał uznanie dzięki swoim zdolnościom uzdrawiania. Ostatecznie towarzyszył cesarzowej Galli Placydii w Rawennie, pełniąc funkcję jej spowiednika. Podczas pobytu w Rawennie był znany z dokonywania różnych cudów oraz pomocy cesarzowej w pozyskaniu relikwii św. Jana Ewangelisty. Zmarł w Rawennie około 500 roku.
Życie i cuda
Po przybyciu do Rzymu Barbatianus został uznany za cudotwórcę, gdy uzdrowił sługę należący do Galli Placydii. Po pobycie w Rzymie udał się wraz z cesarzową do Rawenny. Przebywając tam, ułatwił pozyskanie świętej relikwii dla jej nowego kościoła. Po jego śmierci biskup Piotr Chryzologus nakazał balsamowanie jego ciała aromatycznymi substancjami i umieszczenie go w pobliżu ołtarza św. Jana Chrzciciela.
Kult i dziedzictwo
Jest uznawany za świętego w tradycji katolckiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 31 grudnia. W Rawennie jego relikwie zostały ostatecznie przeniesione do katedry, gdzie przedstawia go XII-wieczna mozaika. Relacje historyczne o jego życiu obejmują dzieła Andreasa Agnellusa z IX wieku oraz późniejszą łacińską biografię znaną jako Vita Barbatiani.