Święta Barbara była wczesnochrześcijańską męczennicą, która żyła pod koniec III i na początku IV wieku. Urodzona w Nikomedii lub Heliopolis, była córką bogatego poganina imieniem Dioskur, który trzymał ją zamkniętą w wieży. Po przyjęciu chrześcijaństwa została stracona za swoją wiarę. Ponieważ jej legenda wiąże się z uderzeniem pioruna, który zabił jej ojca, stała się patronką chroniącą przed nagłą śmiercią, piorunami i ogniem. W różnych tradycjach chrześcijańskich jest uznawana za jedną z czternastu świętych pomocników.
Życie i męczeństwo


Według hagiografii ojciec Barbary uwięził ją w wieży, aby chronić ją przed światem. Podczas uwięzienia potajemnie przeszła na chrześcijaństwo i dodała trzecie okno do swojej łaźni, aby symbolizować Trójcę Świętą. Po odkryciu jej wiary, ojciec poddał ją torturom, a ostatecznie ściął jej głowę. Legenda głosi, że jej ojciec został następnie uderzony piorunem, podczas gdy rany Barbary cudownie zagoiły się podczas jej uwięzienia.
Kult i patronat


Jest czczona w tradycjach katolickiej, prawosławnej, anglikańskiej i orientalnej. Ze względu na związek z piorunami, pełni rolę patronki artylerzystów, górników oraz inżynierów pracujących z materiałami wybuchowymi. Jest również patronką matematyków. Choć w wielu tradycjach jej wspomnienie przypada na 4 grudnia, jej miejsce w kalendarzu liturgicznym ulegało zmianom ze względu na historyczne debaty dotyczące szczegółów jej legendy.
