Baradates był syryjskim pustelnikiem żyjącym w V wieku w diecezji Cyrru. Znany z głębokiej wiedzy teologicznej, prowadził niezwykle surowy tryb życia w małej drewnianej chatce, która była zbyt ciasna, by mógł w niej stać wyprostowany. Jego sława mędrca była tak znacząca, że cesarz Leon I szukał jego rad w sprawach dotyczących Soboru chalcedońskiego. Mimo słabej budowy ciała, praktykował intensyjne pokuty i pozostawał posłuszny patriarchowi Antiochii.
Życie i ascetyzm
Mieszkając w małej, wystawionej na czynniki zewnętrzne drewnianej konstrukcji, Baradates praktykował surowy ascetyzm. Nosił skórzane szaty, które pozostawiały większość jego ciała odkrytą, ukazując jedynie nos i usta. Choć posiadał delikatną naturę fizyczną, oddawał się rygorystycznym trudom duchowym. Wykazał się wielką pokorą, opuszczając swoją samotną siedzibę na polecenie patriarchy Antiochii.
Kult
Święty jest wspominany 22 lutego zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. Jest pamiętany jako czcigodna postać monastyczna, której życie zostało udokumentowane przez współczesnego mu Teodoreta z Cyrru. Jego dziedzictwo definiuje połączenie głębokiej wiedzy religijnej z oddaniem życiu modlitwy i pokuty.