Baldwin był cysterskim mnichem, który w połowie XII wieku sprawował urząd arcybiskupa Pizy. Urodzony we Francji około 1100 roku, zyskał znaczenie jako kardynał-prelat za pontyfikatu papieża Innocentego II, zanim został wybrany na przewodnika swojego rodzinnego miasta. Jako potężny przywódca duchowny i świecki, znacząco zwiększył posiadłości ziemskie oraz wpływy swojego diecezji. Był współczesnym i korespondentem Bernarda z Clairvaux, z którym dzielił zainteresowania zarówno reformą religijną, jak i polityką regionalną.
Życie i kariera
Po mianowaniu na kardynała, Baldwin został konsekrowany na arcybiskupa przez papieża Innocentego II. Sprawował ogromną władzę, a ostatecznie otrzymał od Konrada III tytuł hrabiego Pizy. Rola ta uczyniła go głównym przywódcą świeckim i duchownym miasta oraz jego okolicznych terenów. Jego rządy charakteryzowały się ekspansją terytorialną oraz różnymi konfliktami, w tym sporami jurysdykcyjnymi z diecezją Lukki i walkami o prawa hrabiowskie.
Wpływy polityczne
Baldwin sprawował znaczną kontrolę nad Sardynią i Korsyką dzięki swojej roli legata apostolskiego. Interweniował w lokalne wojny, na przykład wspierając Gonario II z Torres przeciwko Comicie II z Arborei. Poprzez ekskomunikowanie przeciwników i przenoszenie władzy, kształtował krajobraz polityczny wysp. Jego działania były na tyle znaczące, że zyskały poparcie i uzasadnienie ze strony Bernarda z Clairvaux.
Kult
Cysterski prelat zmarł w Pizie 6 października 1145 roku. W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego, a jego wspomnienie obchodzi się w rocznicę jego śmierci.