BGM-109 Tomahawk to amerykański, dalekiego zasięgu, wszechpogodowy, odrzutowy pocisk manewrujący o prędkości poddźwiękowej, używany przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych, Królewską Marynarkę Wojenną Australii, Królewską Marynarkę Wojenną Holandii oraz Royal Navy do atakowania celów lądowych z okrętów nawodnych i podwodnych. Opracowany w Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, powstał w latach 70. XX wieku jako konstrukcja modułowa i od tego czasu produkowany jest w ponad tuzinie wariantów, w tym w wersjach startujących z samolotów, okrętów podwodnych i wyrzutni naziemnych, z głowicami konwencjonalnymi lub jądrowymi.
Rozwój i próby






Tomahawk opracowano pod kierunkiem Jamesa H. Walkera w pobliżu Laurel w stanie Maryland, a pierwszym producentem była firma General Dynamics. W latach 1983–1993 w ramach kanadyjsko-amerykańskiego programu testów i ewaluacji nad północną Kanadą przetestowano 23 pociski manewrujące. Program miał na celu odtworzenie klimatu i ukształtowania terenu północnej części Związku Radzieckiego oraz pomoc Połączonemu Dowództwu Obrony Powietrznej Ameryki Północnej w opracowaniu zdolności przeciwdziałania pociskom manewrującym. Pocisk miał wypełnić lukę w zakresie broni o średnim i dalekim zasięgu, lecąccej na niskim pułapie, o zróżnicowanych możliwościach.
Produkcja i użycie






Produkcja przechodziła przez kilka firm, a dostawcami były McDonnell Douglas, Hughes Aircraft, a następnie Raytheon. Raytheon jest jedynym producentem niejądrowych wariantów wystrzeliwanych z morza od 1997 roku. Stany Zjednoczone intensywnie używają Tomahawków od czasów pierwszej wojny w Zatoce Perskiej, a podczas operacji Epic Fury wystrzelono ich rekordową liczbę, według Center for Strategic and International Studies. Odbudowa zapasów ma według szacunków zająć kilka lat.
