Aza Izaurijski był chrześcijańskim męczennikiem z Izaurii, który służył jako żołnierz pod panowaniem cesarza Dioklecjana. Po opuszczeniu służby wojskowej żył jako pustelnik, znany ze swojego modlitewnego życia i dokonywania cudów, w tym uzdrawiania chorych. Jego religijne oddanie doprowadziło do aresztowania go przez namiestnika Akwilina, co ostatecznie skończyło się jego egzekucją wraz z wieloma innymi osobami wyznającymi tę samą wiarę.
Życie i męczeństwo
Po wycofaniu się na pustynię chrześcijańska tożsamość Azy została ujawniona, co doprowadziło do jego procesu przed Akwilinem. Podczas eskorty na sąd dokonał cudu, wyprowadzając wodę z ziemi, aby ugasić pragnienie swoich żołnierzy. Ten czyn sprawił, że wielu żołnierzy przyjęło chrześcijaństwo. Mimo poddawania się straszliwym torturom, w tym rozrywaniu żelaznymi szponami i przywiązywaniu do koła, Aza pozostał nieuszkodzony, co zainspirowało do nawrócenia żonę i córkę namiestnika.
Kult
Gniew namiestnika wywołany nawróceniami doprowadził do egzekucji jego rodziny oraz około 150 żołnierzy. Aza został ostatecznie ścięty po kolejnych intensywnych cierpieniach. Jest wspominany jako cudotwórca i czczony przez Kościół prawosławny 19 listopada, wraz ze wszystkimi, którzy cierpieli wraz z nim.