Awramios z Kratei był bizantyjskim mnichem i biskupem, który żył w przybliżeniu w latach 474–558. Urodzony w Emesie w Syrii, wstąpił do życia zakonnego po rozproszeniu jego lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej. W wieku 26 lat pełnił funkcję przeora w klasztorze niedaleko Kratei. Po okresie poszukiwania samotności w Palestynie, a następnie służbie jako biskup, ostatecznie wycofał się do klasztoru w pobliżu Jerozolimy, aby żyć jako pustelnik.
Życie i służba
Po porzuceniu obowiązków zakonnych w celu poszukiwania ciszy w Palestynie, Awramios został zmuszony do powrotu do swojego klasztoru, gdzie ostatecznie został mianowany biskupem Kratei. Po trzynastu latach sprawowania tej funkcji udał się do Konstantynopola, zanim wycofał się do klasztoru w pobliżu Jerozolimy. Tam żył jako pustelnik u boku Jana Scholariosa aż do śmierci.
Kult i dziedzictwo
Życie Awramiosa zostało spisane w hagiografii przypisywanej Cyrylowi Scytopolicie, co dostarcza historycznego wglądu w monastycyzm VI wieku. Jest uznawany za świętego i jest czczony zarówno przez Kościół prawosławny, jak i rzymskokatolicki 6 grudnia, w rocznicę jego śmierci.