Aurea z Kordoby była dziewiątkowieczną mniszką i męczennicą, należącą do grupy chrześcijan straconych w okresie panowania muzułmańskiego w al-Andalus. Urodzona w arabskiej szlacheckiej rodzinie, której krewni pełnili funkcje sędziów, ostatecznie wybrała życie zakonne po egzekucji swoich braci. Przez trzydzieści lat żyła w klasztorze Cuteclara, gdzie praktykowała swoją wiarę mimo pochodzenia jej rodziny. Jej oddanie chrześcijaństwu doprowadziło ostatecznie do aresztowania i śmierci w 856 roku.
Życie i śmierć

Po egzekucji braci za odejście od islamu, Aurea dołączyła do swojej matki, Artemii, w klasztorze. Choć niektórzy historycy sugerują, że jej krewni ignorowali jej nawrócenie, inni zauważają, że jej muzułmańska rodzina w końcu ją odnalazła. Po wstępnym przesłuchaniu przed sędzią została zwolniona, lecz później ponownie potwierdziła swoją chrześcijańską tożsamość. Ta publiczna spowiedź doprowadziła do jej aresztowania. Została stracona w 856 roku; przekazy różnią się między ścięciem a zabiciem mieczem.
Kult
Aurea jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej. Jest upamiętniana jako jedna z Męczenników Kordoby, zbiorowej grupy czterdziestu ośmiu chrześcijan. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 19 lipca. Jej szczątki zaginęły po tym, jak po egzekucji jej ciało wrzucono do rzeki Guadalquivir.
