Aurea Paryska była opatką żyjącą w VII wieku, która kierowała klasztorem św. Marciela w Paryżu. Urodzona w Syrii, przeniosła się do Francji za panowania królów Dagoberta I i Chlodwiga II. Około 632 roku święty Eligiusz założył w Paryżu klasztor żeński dla trzystu dziewic i mianował Aureę jego pierwszą przełożoną. Zmarła w 666 roku podczas epidemii wraz ze stu sześćdziesięcioma siostrami zakonno-klasztornymi.
Życie i cuda
Relacje historyczne autorstwa takich pisarzy jak Jonas z Bobbio i święty Ouen opisują jej życie oraz liczne cuda. Według przekazów potrafiła przywrócić życie kobiecie, wypiec chleb z gorącego popiołu oraz uzdrowić niewidomego dotknięciem swojej odciętej ręki. Relacje te sugerują, że miała ona znaczący wpływ duchowy podczas swojego pobytu w Paryżu.
Kult i dziedzictwo
Jej szczątki pierwotnie spoczywały w kościele św. Pawła, zanim zostały przeniesione do jej własnego klasztoru. Obecnie jej relikwie znajdują się w kościele św. Eligiusza w Paryżu, gdzie fresk przedstawia ją przyjmującą welon od świętego Eligiusza. Podczas gdy Kościół prawosławny obchodzi jej wspomnienie 4 października, Kościół katolicki celebruje ją 5 października.