Auguste Etchécopar był francuskim księdzem katolickim urodzonym w Saint-Palais w 1830 roku. Po święceniach w Bayonne w 1854 roku wstąpił do Zakonu Kapłanów Najświętszego Serca Jezusowego z Betharram, gdzie służył jako nauczyciel, a później jako bliski powiernik założyciela, Michela Garicoïtsa. Po śmierci założyciela Etchécopar piastował kilka funkcji kierowniczych, pełniąc ostatecznie funkcję trzeciego przełożonego generalnego zgromadzenia aż do śmierci w 1897 roku. Kościół katolicki uznał go za wyniosłego.
Życie i przewodnictwo

Etchécopar poświęcił znaczną część swojego życia administracji swojego zakonu. Służył jako sekretarz założyciela, a później piastował wysokie stanowiska w instytucie. Mimo częstych problemów zdrowotnych, zarządzał wzrostem i stabilnością zgromadzenia. Po jego śmierci kapituła generalna zakonu uznała go za drugiego założyciela ze względu na jego kluczową rolę w podtrzymywaniu wspólnoty.
Działalność kościelna
Do jego głównych celów należało uzyskanie oficjalnego uznania zgromadzenia przez Stolice Apostolską, co osiągnął w 1875 roku. Pracował również nad krzewieniem świętości Michela Garicoïtsa poprzez publikację pism i listów założyciela. Ponadto rozszerzał zasięg zakonu poprzez podróże międzynarodowe do Ameryki Południowej i Bliskiego Wschodu oraz poprzez zakładanie nowych wspólnot edukacyjnych i religijnych.
