August II Mocny (1670–1733) był elektorem Saksonii jako Fryderyk August I od 1694 roku oraz królem Polski i wielkim księciem litewskim w latach 1697–1706 i ponownie od 1709 roku aż do śmierci. Należał do albertyńskiej linii dynastii Wettynów. Znany był ze swojej ogromnej siły fizycznej i z tego, że spłodził bardzo dużą liczbę dzieci. Jako mecenas sztuki uczynił Drezno ważnym ośrodkiem kulturalnym, choć jego panowanie przyniosło też poważne kłopoty Polsce.
Młodość i objęcie władzy





Urodzony w Dreźnie August był młodszym synem Jana Jerzego III, elektora Saksonii, dlatego nie miał szans na odziedziczenie elektoratu. Jego starszy brat, Jan Jerzy IV, został elektorem w 1691 roku, ale zmarł bez prawowitych potomków w 1694 roku, po zarażeniu się ospą podczas pobytu w Wenecji. August objął po nim władzę jako Fryderyk August I. Wcześniej spędził kilka lat na podróżach i walcząc przeciwko Francji.
Konwersja i rządy w Polsce





Aby móc ubiegać się o tron polsko-litewski, August przeszedł na katolicyzm, co wstrząsnęło protestancką Europą, ponieważ Saksonia była ostoją niemieckiego protestantyzmu. Wybrano go królem w 1697 roku z poparciem Rosji i Austrii. Niektórzy kwestionowali legalność jego wyboru, a jego rządy zostały przerwane w latach 1706–1709, gdy siły szwedzkie osadziły na tronie Stanisława Leszczyńskiego. Jego panowanie wciągnęło Polskę do wielkiej wojny północnej, co zwiększyło wpływy Rosji w kraju.
Mecenas sztuki





Jako elektor August najlepiej zapamiętany jest jako mecenas sztuki i architektury. Uczynił Drezno wiodącym ośrodkiem kultury i ściągnął na swój dwór artystów z całej Europy. Zgromadził imponującą kolekcję dzieł sztuki i wzniósł wystawne pałace barokowe w Dreźnie i Warszawie. Jego syn, August III, objął później po nim władzę jako elektor i król.
