Atanazy Aleksandryjski był wybitnym teologiem IV wieku i dwudziestym patriarchą Aleksandrii. Urodzony około 296 roku, odegrał kluczową rolę w obronie chrześcijaństwa nicejskiego przed arianizmem – ruchem, który podważał centralne doktryny wiary. Sprawując urząd patriarchy przez czterdzieści pięć lat między 328 a 373 rokiem, jego kariera była naznaczona intensywnymi sporami teologicznymi i walkami politycznymi. Z powodu sprzeciwu wobec liderów ariańskich oraz kilku cesarzy rzymskich, doświadczył pięciu oddzielnych okresów wygnania. Pozostaje centralną postacią w historii wczesnego Kościoła i rozwoju dogmatyki chrześcijańskiej.
Życie i posługa


Wykształcony w Aleksandrii, Atanazy służył jako diakon i sekretarz biskupa Aleksandra podczas pierwszego soboru nicejskiego w 325 roku. Po śmierci swojego mentora, w 328 roku, został przywódcą Kościoła aleksandryjskiego. Przez całą swoją długą episkopat, bronił doktryny o współistotności z Bogiem przeciwko różnym przeciwnikom. Do jego obszernych pism należą wpływowe dzieło „O wcieleniu” oraz biografia św. Antoniego Wielkiego.
Kult i dziedzictwo


Uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, wschodnioortodoksyjnej, orientalnoortodoksyjnej oraz anglikańskiej, jest często nazywany Ojcem Ortodoksji. Tradycyjnie czczony jest jako jeden z czterech Wielkich Ojców Kościoła greckiego. Jego teologiczna obrona wyznania nicejskiego zapewniła mu trwały szacunek zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, a jego dzieła literackie są nadal studiowane przez teologów na całym świecie.
