Arseniusz Wielki był rzymskim nauczycielem z IV wieku, który później stał się głęboko szanowanym pustelnikiem w Egipcie. Urodzony w rzymskiej rodzinie senatorskiej, służył jako wychowawca synów cesarza Teodozjusza I w Konstantynopolu. Pragnąc wyrzec się luksusowego trybu życia, uciekł na egipskie pustkowia, aby żyć jako mnich pustelnik. Jako wybitna postać wśród Ojców Pustyni, jego oddanie milczeniu i ascetyzmowi w głęboki sposób ukształtowały wczesne tradycje monastyczne oraz duchowość kontemplacyjną.
Życie monastyczne
Po opuszczeniu dworu cesarskiego Arseniusz poszukiwał pokory, dołączając do mnichów w Scetis. Słynnie wykazał swoje oddanie, przyjmując skromne pożywienie oferowane przez Jana Karła. Aby odkupić swój dawny świecki status, żył w skrajnym ubóstwie, nosząc proste ubrania i unikając wygód. Był znany ze swojego głębokiego milczenia, często wyrażając żal z powodu mówienia, a nie z powodu zachowania ciszy podczas swoich pięćdziesięciu pięciu lat samotności.
Dziedzictwo i kult
Jego nauki wpłynęły na rozwój ascetyzmu, a przypisuje mu się kilka pism, w tym wytyczne monastyczne i komentarze biblijne. Jest czczony w tradycjach katolickiej, wschodnioortodoksyjnej, anglikańskiej i koptyjskiej. Jego święta są obchodzone 8 maja i 19 lipca, natomiast Kościół koptyjski celebruje go 13 Pashons. Jest wspominany jako wzór życia kontemplacyjnego.