Arseniusz Koniewski był wschodniochrześcijańskim mnichem z Republiki Nowogrodzkiej żyjącym w XIV wieku, który założył klasztor Koniewski na wyspie Koniec. Pierwotnie wykwalifikowany rzemieślnik miedziorytnik, wstąpił do życia zakonnego w 1373 roku, a później udał się na Górę Athos, gdzie mieszkał przez trzy lata. Podczas pobytu na Athos kontynuował rzemiosło metalurgiczne na potrzeby lokalnych klasztorów. Po powrocie do Rosji przywiózł ikonę Matki Bożej Koniewską, która stała się ważną relikwią dla jego wspólnoty. Jest czczony jako święty i uważany za patrona żeglarzy.
Życie zakonne
Po szkoleniu w Nowogrodzie, Arseniusz spędził kilka lat na Górze Athos, gdzie jego rzemiosło przyniosło mu szacunek wśród mnichów. W 1393 roku powrócił w okolice Nowogrodu i poszukiwał odosobnionego miejsca na nowy klasztor. Po tym, jak silne wiatry uniemożliwiły mu dalszą podróż, osiadł na wyspie Koniec. Założył tam wspólnotę, wznosząc w 1398 roku kościół poświęcony Narodzeniu Najświętszej Bogurodzicy.
Kult i relikwie
Święty jest czczony w tradycji prawosławnej, szczególnie ze względu na swoją rolę w sprowadzeniu świętych ikon do Rosji. Jego relikwie zostały ukryte podczas zagrożenia szwedzkiego pod koniec XVI wieku, a ponownie odnaleziono je w 1991 roku pod podłogą katedry Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy. Obecnie jego szczątki znajdują się w specjalnie wykonanej relikwiarzu, a on sam pozostaje ważną postacią w historii duchowej regionu Ładogi.