Arsenius twerski był wschodniochrześcijańskim biskupem, który sprawował opiekę nad diecezją twerską pod koniec XIV i na początku XV wieku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie z Twierdzi, wstąpił do klasztoru kijowsko-peczerskiego po rozdysponowaniu swojego dziedzictwa wśród ubogich. Zyskał uznanie za panowania metropolity Cypriana, służąc jako archidiakon, zanim został wyświęcony na biskupa w 1390 roku. Poza obowiązkami kościelnymi był znaczącym fundatorem budowli sakralnych oraz wybitną postacią literacką, przypisuje mu się opracowanie wczesnej wersji Paterikonu kijowsko-peczerskiego.
Życie i służba

Po przyjęciu ślubów zakonnych Arsenius ściśle współpracował z metropolitą Cyprianem w zarządzaniu sprawami metropolii. Przyjął stanowisko biskupa twerskiego w 1390 roku po prośbach lokalnych władz. Podczas swojej kadencji nadzorował budowę kilku kościołów i założył klasztory Żółtkowskie oraz Sawwinno-Sretenski. Działał również jako mediator w sporach terytorialnych między lokalnymi książętami i uczestniczył w soborze moskiewskim w 1401 roku.
Dziedzictwo literackie

Arsenius jest wysoko ceniony za swój wkład w literaturę religijną. W 1406 roku zainicjował stworzenie najstarszej znanej wersji Paterikonu kijowsko-peczerskiego, znanej obecnie jako edycja Arseniusza. Ta znacząca kolekcja żywotów monastycznych została zachowana w dwudziestu sześciu różnych rękopisach, co świadczy o jego trwałym wpływie na wschodniochrześcijańską tradycję piśmienniczą.
Kult
Biskup zmarł w 1409 roku i został pochowany w grobowcu, który sam zbudował w klasztorze Żółtkowskim. Jego relikwie zostały odnalezione w 1483 roku. Został kanonizowany przez sobór moskiewski w 1547 roku i jest czczony jako święty w tradycji prawosławnej, a jego wspomnienia obchodzi się 2 marca i 2 lipca.
