Hermann Lange był niemieckim rzymskokatolickim księdzem i teologiem, który żył w latach 1912–1943. Urodzony w Leer, stał się znany ze swojego oporu wobec reżimu nazistowskiego. Wspólnie z kilkoma współpracownikami, w tym zarówno księżmi katolickimi, jak i pastorem luterańskim, rozpowszechniał literaturę i wygłaszał kazania krytykujące rząd narodowosocjalistyczny. Jego sprzeciw doprowadził ostatecznie do aresztowania i egzekucji przez nazistowskie władze w więzieniu w Hamburgu.
Opór i śmierć

Lange uczestniczył w działaniach antynazistowskich, rozpowszechniając ulotki i kazania, w tym te napisane przez biskupa Clemensa Augusta von Galena. Po nalocie lotniczym w marcu 1942 roku wygłosił kazanie w Niedzielę Palmową, w którym zinterpretował bombardowanie jako boską karę. Działanie to doprowadziło do aresztowania Langego i jego współpracowników. Został stracony na gilotynie w listopadzie 1943 roku, ginąc wraz z trzema innymi męczennikami z Lubeki.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki beatyfikował Langego w 2011 roku za sprawą papieża Benedykta XVI. Ponieważ został stracony wraz z pastorem luterańskim, wspólna ofiara tych czterech osób stanowi istotny symbol dla niemieckiego ekumenizmu. Jest wspominany jako męczennik za wiarę i odmowę milczenia w erze nazistowskiej.
