Arkadiusz Wiazemski był pobożnym pustelnikiem monastycznym, który żył w Wiazmie i był uczniem Gerasima Boldińskiego. Zmarł w 1592 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo ascetyzmu i pism teologicznych. Do jego dzieł należał traktat polemiczny napisany w 1538 roku, który kwestionował Sobór florencki i unię kościołów. Jest uznawany za świętego w tradycji wschodnioortodoksyjnej i jest co roku upamiętniany 24 lipca.
Życie i pisma
Jako asceta żyjący na pustyni, Arkadiusz mieszkał i pracował w Wiazmie. W 1538 roku napisał tekst polemiczny, który krytykował Sobór florencki oraz działania metropolity Izydora. W miejscu jego dawnego zamieszkania powstał później kościół, a do 1832 roku na tym terenie założono żeński klasztor Arkadiusza. Jego relikwie zostały odnalezione w XVII wieku za panowania patriarchy Joachima.
Kult i dziedzictwo
Jego szczątki spoczywają w klasztorze Gerasima Boldińskiego w Dorogobuzhu. Pod koniec XVII wieku jego kult połączył się z kultem Arkadiusza Nowotorżskiego, co doprowadziło do powstania ikon przedstawiających obu świętych razem. Związek ten został sformalizowany w 1984 roku, kiedy obie postacie zostały włączone do Zgromadzenia Świętych Smoleńskich.