Arialdo był kanonikiem i pisarzem z XI wieku, urodzonym w Cucciago niedaleko Como. Jako przedstawiciel szlacheckiej rodziny studiował w Paryżu i Laon, zanim rozpoczął służbę w Mediolanie. Stał się znaczącym przywódcą patariatu – ruchu poświęconego reformie mediolańskiego duchowieństwa, które często oskarżano o niemoralność i symonię. Wspólnie z Anzelmem z Baggio pracował nad zwalczaniem korupcji w Kościele, co ostatecznie doprowadziło do jego śmierci podczas podróży do Rzymu.
Życie i reforma

Służąc jako kanonik w Mediolanie, Arialdo walczył z korupcją duchowieństwa, w tym ze sprzedażą odpustów i symonią. Jego działalność doprowadziła do ekskomuniki nałożonej przez biskupa Guido da Velate, choć została ona później uchylona przez papieża Stefana IX. Jego praca reformatorska ostatecznie przesunęła się w stronę walki o zwierzchnictwo papieskie nad Kościołem mediolańskim. Podczas podróży do Rzymu został zamordowany przez agentów wysłanych przez biskupa.
Kult i dziedzictwo

Po jego śmierci w 1066 roku, jego ciało odnaleziono w jeziorze Maggiore. Po wystawieniu w kościele św. Ambrosjusza, został pochowany w kościele św. Celusa. W 1067 roku papież Aleksander II uznał go za męczennika. W tradycji katolickiej jest wspominany 27 czerwca.
