Arefa Akimowicz Nasonow był prawosławnym kapłanem urodzonym w 1888 roku w obwodzie żytomierskim. Święcony w 1914 roku do służby w wiosce Dołżyk, zasłynął swoją pracą misyjną, szczególnie poprzez sprowadzenie wielu staroobrzędowców do Kościoła prawosławnego. Po służbie w Mozajsku był wielokrotnie aresztowany przez władze radzieckie pod zarzutem agitacji antyradzieckiej. Ostatecznie został stracony w 1938 roku na polanie strzeleckiej Butowo i jest uznawany za świętego w tradycji wschodnioortodoksyjnej.
Życie i służba

Po święceniach Nasonow służył wiernym w obwodzie wołyńskim, zanim przeniósł się do kościoła świętych Joachima i Anny w Mozajsku. Jego oddanie posłudze doprowadziło do pierwszego aresztowania w 1932 roku, co skutkowało wyrokiem zesłania do Kazachstanu. Choć udało mu się uciec z miejsca zesłania, został ponownie schwytany pod koniec 1937 roku za wcześniejszą ucieczkę oraz kontynuację zarzutów politycznych.
Męczeństwo i kult
Nasonow został skazany na śmierć przez radziecki trybunał i stracony w styczniu 1938 roku. Został pochowany w bezimiennym masowym grobie w miejscu Butowo. Później został kanonizowany jako męczennik kapłański przez Święty Synod w 2001 roku. Jest wspominany w Kościele prawosławnym 28 grudnia oraz 10 stycznia, a także w zgromadzeniu rosyjskich nowych męczenników i wyznawców.
