Apollos był żydowskim chrześcijaninem z Aleksandrii żyjącym w I wieku, który stał się wpływowym kaznodzieją wczesnego Kościoła. Współczesny apostołowi Pawłowi, był znany ze swojego żarliwego ducha oraz umiejętności przekonującego argumentowania przy użyciu Pisma Świętego. Po przybyciu do Efezu został dalej nauczany wiary chrześcijańskiej przez Pryscyllę i Akwilę. Później przeniósł się do Koryntu, gdzie odegrał znaczącą rolę we wspieraniu lokalnych wiernych; Paweł opisał go jako kogoś, kto podlewał ziarna wiary zasiane przez innych.
Rola biblijna
W Nowym Testamencie Apollos jest przedstawiony jako elokwentny nauczyciel, który początkowo znał jedynie chrzest Jana. Po naukach Pryscylli i Akwila stał się potężnym orędownikiem Jezusa w Koryncie. Podczas gdy Paweł zasiał tam pierwsze ziarna Kościoła, przypisuje się Apollosowi pielęgnowanie tej wspólnoty. Niektórzy uczeni sugerowali nawet, że ze względu na jego zdolności intelektualne mógł być autorem Listu do Hebrajczyków.
Kult
Jest uznawany za świętego w kilku tradycjach, w tym w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim. W tradycji wschodnioortodoksyjnej jest uważany za jednego z siedemdziesięciu apostołów. W niektórych tradycjach jego wspomnienie obchodzone jest 13 lutego, podczas gdy Kościół wschodnioortodoksyjny czci go 8 grudnia.