Apollonius Egipski był chrześcijańskim świętym żyjącym w IV wieku, który praktykował surową ascezę. Po wycofaniu się w góry w wieku piętnastu lat, spędził cztery dekady na życiu w samotności. Później przeniósł swoją praktykę ascetyczną na pobliską pustynię, gdzie założył wspólnotę monastyczną. Pełniąc funkcję opat, kierował około pięciuset mnichami, którzy przestrzegali jego surowych reguł duchowych. Dożył podeszłego wieku, zanim zmarł w Egipcie w 395 roku.
Życie i posługa
Po początkowym okresie izolacji w górach, Apollonius osiadł w regionie pustynnym blisko terenów zamieszkanych. Lokalizacja ta pozwalała wielu ludziom odnaleźć go. Ostatecznie zorganizował dużą grupę wyznawców w ustrukturyzowany zakon monastyczny. Jako przywódca tej wspólnoty, egzekwował surową dyscyplinę wśród setek mnichów znajdujących się pod jego przewodnictwem.
Kult
Kościół prawosławny upamiętnia tego świętego 31 marca (13 kwietnia). Jest on wspominany jako znacząca postać wczesnego monastycyzmu ze względu na długie życie poświęcone Bogu oraz rolę w ustanowieniu zdyscyplinowanej wspólnoty religijnej na egipskiej pustyni.