Apollonius Apologeta był rzymskim senatorem i chrześcijańskim męczennikiem żyjącym w II wieku w Rzymie. Jako człowiek wysoko wykształcony i biegły w filozofii, zapamiętano go dzięki odważnej obronie wiary przed rzymskim Senatem. Za panowania cesarza Kommodusa został wydany prefektowi Perenniuszowi z powodu swoich przekonań religijnych. Zamiast się wyrzec, wygłosił znaczące przemówienie broniące chrześcijaństwa, co doprowadziło do wydania na niego wyroku śmierci zgodnie z ówczesnym prawem.
Życie i męczeństwo

Po wydaniu, Apollonius przeszedł dwa formalne przesłuchania przeprowadzone przez prefekta Perenniusza oraz grupę prawników. Podczas tych przesłuchań wykorzystywał swoje filozoficzne wykształcenie, aby argumentować za wyższością chrześcijańskich koncepcji dotyczących życia i śmierci. Po skazaniu został stracony w 185 roku. Relacje historyczne różnią się co do sposobu jego śmierci; niektóre źródła sugerują ścięcie głowy, podczasby inne twierdzą, że jego nogi zostały zmiażdżone.
Kult
Choć początkowo nie był czczony indywidualnie, jest uznawany za świętego w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzi się 21 kwietnia. W średniowieczu jego tożsamość bywała czasem mylona z innymi świętymi o imieniu Apollonius, jednak współczesne martyrologia przywróciły jego konkretną datę wspomnienia.
