Anzelm z Lukki był włoskim biskupem i kardynałem żyjącym w XI wieku, który odegrał istotną rolę podczas sporów o inwestyturę. Urodzony w Mantui, był siostrzeńcem papieża Aleksandra II, który pomógł mu zostać biskupem Lukki. Choć początkowo zmagał się z decyzją o przyjmowaniu władzy duchownej od władcy świeckiego, ostatecznie stał się oddanym zwolennikiem reform gregoriańskich. Jako uczony i prawnik, stworzył wpływowe zbiory praw, które ukształtowały średniowieczne prawo kościelne.
Życie i kariera

Po studiach gramatyki i dialektyki w Mantui, Anzelm został mianowany biskupem przez swojego wuja. Doświadczył głębokiego konfliktu duchowego dotyczącego inwestytury świeckiej, co skłoniło go do krótkiego wstąpienia do zakonu benedyktynów jako mnich. Później służył jako legat papieski w Lombardii i pełnił funkcję doradcy duchowego Matyldy, hrabiny Toskanii, podczas jej konfliktów z cesarzem Henrykiem IV.
Dziedzictwo prawne

Jako biegły prawnik, Anzelm opracował trzynastoksięgowy zbiór kanonów kościelnych. Dzieło to stanowiło niezbędne wsparcie prawne dla reform gregoriańskich i zostało później włączone do słynnego Dekretu Gracjana. Jego pisma przyczyniły się do odrodzenia elementów prawa rzymskiego, takich jak Nowele Justyniana, co wywarło wpływ na myśl prawną w całym średniowieczu.
Kult
Anzelm zmarł w Mantui w 1086 roku, a został kanonizowany przez papieża Wiktora III w następnym roku. Jest uznawany za patrona Mantui. Jego życie zostało udokumentowane we wczesnych biografiach, a on sam jest pamiętany za obronę papiestwa przed oporem cesarskim i antypapieskim.
