Anzelm Polanco był hiszpańskim augustianinem i katolickim biskupem, który żył w latach 1881–1939. Urodzony w Buenavista de Valdavia, wstąpił do Zakonu św. Augustyna jako nowicjusz w 1896 roku, a w 1904 roku został święconym kapłanem. Pełnił różne funkcje akademickie i kierownicze w swoim zakonie, w tym funkcję profesora i przełożonego prowincjału, zanim w 1935 roku został mianowany biskupem Teruel i administratorem Albarracín. Podczas wojny domowej w Hiszpanii pozostał w swojej diecezji, gdzie jego silnie konserwatywne i tradycjonalistyczne poglądy doprowadziły do jego ostatecznego aresztowania i egzekucji.
Życie i posługa

Po złożeniu ślubów zakonnych Polanco studiował teologię w Niemczech, po czym powrócił do Hiszpanii, aby nauczać. Pełnił funkcję wykładowcy w Valladolid oraz w klasztorze La Vid. Jego obowiązki administracyjne jako przełożonego prowincjału wymagały licznych podróży do takich miejsc jak Chiny, Filipiny i Ameryka Południowa. W 1935 roku papież Pius XI mianował go biskupem, rolę tę przyjął z silnym przekonaniem co do religijnych i politycznych zmagań swojej epoki.
Śmierć i męczeństwo

Podczas konfliktu domowego Polanco wspierał powstanie nacjonalistów i wydawał listy pasterskie broniące Kościoła przed antyklerykalizmem. Po ofensywie republikańskiej w Teruel został aresztowany na początku 1938 roku. Po przewiezieniu do kilku miejsc, został stracony w lutym 1939 roku w pobliżu Pont de Molins. Został zabity wraz z innymi więźniami w korycie rzeki przez żołnierzy, po czym ich ciała zostały spalone.
Kult
Kościół katolicki uznaje Polanco za błogosławionego męczennika. Jego wspomnienie obchodzi się 7 lutego, w rocznicę jego śmierci. Jego szczątki spoczywają w krypcie katedry w Teruel.
