Antonio da Pisticci był włoskim kapłanem żyjącym w XVI wieku, należącym do zakonu franciszkanów reformowanych. Urodzony w Pisticci, studiował teologię w Neapolu, zanim w wieku dziewiętnastu lat wstąpił do zakonu franciszkanów. Był oddanym kaznodzieją i misjonarzem, który podróżował do Ziemi Świętej, służąc w Syrii i Armenii, aby szerzyć wiarę. Znany z intensywnego życia modlitewnego i praktyk ascetycznych, takich jak post i chodzenie boso, ostatnie lata życia spędził w Afragoli, gdzie udzielał duchowego przewodnictwa lokalnej społeczności aż do śmierci w 1642 roku.
Życie i posługa

Po święceniach w Neapolu, Antonio służył jako teolog w prowincji Terra di Lavoro. Zasłynął surową pokutą, która obejmowała nocne biczowanie i częste posty. Jego praca misyjna zaprowadziła go do Aleppo, a później do Armenii, gdzie współpracował z innymi kaznodziejami. W późniejszych latach mieszkał w Afragoli, gdzie miejscowi często zwracali się do niego o radę i pocieszenie.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci zebrał się wielki tłum, aby go uczcić, a jego szaty zachowano jako relikwie, w których wierzono, że dokonują się uzdrowienia. Jego reputacja świętości była tak znacząca, że ostatecznie zyskała uznanie Świętego Oficjum. Jest wspomniany jako święty, a jego wspomnienie przypada 1 listopada. Jego szczątki znajdują się w kościele Sant'Antonio w Afragoli, który pełni funkcję sanktuarium.
