Antonio Patrizi był włoskim kapłanem z XIII wieku należącym do zakonu św. Augustyna. Urodzony w Sienie w znamienitej rodzinie, ostatecznie wstąpił do zakonu augustianów w Lecceto po spotkaniu towarzysza w szpitalu. Pełnił funkcję przeora w swoim zakonie przed nagłą śmiercią w 1311 roku podczas wizyty u przyjaciela w klasztorze w Monticiano. Jest uznawany za wyniosłego w Kościele katolickim.
Życie i śmierć
Po rozpoczęciu studiów u dominikanów, Patrizi wstąpił do nowicjatu augustiańskiego pod koniec 1280 roku. Żył jako pustelnik i sprawował funkcję przeora w klasztorze w Lecceto. Jego życie zakończyło się niespodziewanie w Monticiano podczas wizyty u florenckiego przyjaciela. Według lokalnych przekazów, w noc jego śmierci na niebie pojawiło się jasne światło, co chorująca para mieszkająca w pobliżu uznała za znak boży.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci wzrosła lokalna pobożność wobec Patriziego, co doprowadziło do jego beatyfikacji przez papieża Piusa VII w 1804 roku. Jego szczątki spoczywały w kościele San Pietro e Paolo, który został później przemianowany na jego cześć. Tradycja głosi, że podczas zimy z jego grobu wyrastały lilii, a jego ciało było przenoszone kilkakrotnie, w tym w 1616 i 1700 roku.