Antonina Diaconu była rumuńską zakonnicą (1923–2011) związaną z klasztorem Tismana. Urodzona w Mihăești, większość życia spędziła na praktykowaniu hesychazmu — tradycji modlitwy kontemplacyjnej. Znana ze swej głębokiej pobożności wobec Najświętszej Maryi Panny i świętego Nikodema, prowadziła życie pełne skrajnej pokory, co obejmowało czterdzieści lat wykonywania prac w klasztornym chlewniku. Jest uznawana za świętą w Kościele prawosławnym za swoje dary duchowe i ascetyczny tryb życia.
Życie i duchowość
Podczas długiego pobytu w klasztorze Tismana, Antonina była uważana za „błazenkę dla Chrystusa”. Jej życie duchowe definiowała głęboka modlitwa i asceza. Zauważono, że posiadała dary uzdrawiania i wizji duchowych jeszcze za życia. Jej oddanie pokorze objawiało się poprzez wieloletnie przydzielenie do pracy w klasztornym zagrodzie dla świń, rolę tę pełniła przez cztery dekady.
Kult
Święty Synod Kościoła Prawosławnego w Rumunii kanonizował ją jako świętą Antoninę z Tismana. Jej wspomnienie obchodzi się corocznie 23 grudnia, w dzień jej śmierci. Jej dziedzictwo trwa dzięki reputacji znaczącej hesychastki i osoby o głębokim żarliwości religijnej.