Antoni ze Stroncone był włoskim franciszkaninem i kapłanem żyjącym w XV wieku, urodzonym w Stroncone. Wychowany przez rodziców należących do Trzeciego Zakonu Franciszkanów, w młodości rozwinął głęboką pobożność wobec założyciela swojego zakonu. Po wielokrotnych, wytrwałych prośbach, został przyjęty do klasztoru franciszkanów jeszcze jako dziecko. Później służył jako mistrz nowicjuszy i pracował na Korsyce, pomagając w zakładaniu nowych klasztorów, a swoje ostatnie lata spędził w Asyżu.
Życie i służba
Podczas życia zakonnego Antoni koncentrował się na nauczaniu duchowym i przeciwdziałaniu ruchom heretyckim. Był znany z głębokiej pobożności eucharystycznej, często klęcząc w modlitwie o przebaczenie przed przyjęciem Komunii Świętej. Aby wyrazić swoją pobożność, często chodził boso i wyrabiał małe drewniane krzyże. Odnotowano również, że zapalał wiele świec w pobliżu ołtarza, co było praktyką zainspirowaną wizją Jezusa Chrystusa.
Kult
Po śmierci w 1461 roku Antoni został pochowany w klasztorze San Damiano w Asyżu. Jego lokalna popularność doprowadziła do formalnej beatyfikacji przez papieża Innocentego XI w 1687 roku. Podawano, że jego szczątki są niezniszczalne, a w 1809 roku zostały przeniesione do Stroncone. Jego wspomnienie obchodzi się 7 lutego.
