Antoni z Rzymu był mnichem żyjącym w XI wieku, który założył klasztor Antoniewski w Nowogrodzie, w Rosji. Urodzony w 1067 roku w Rzymie w greckojęzycznej rodzinie prawosławnej, ostatecznie przeniósł się do Rosji po prześladowaniach wiernych prawosławia. Według tradycji, podczas modlitwy burza zaniosła go na kamieniu z brzegu morza na wybrzeże rosyjskie. Po spotkaniu z lokalnym biskupem Nikitą, założył wspólnotę monastyczną w miejscu, w którym wylądował.
Życie i działalność

Po przybyciu do Nowogrodu Antoni otrzymał od biskupa pozwolenie na budowę klasztoru. Choć relacje historyczne dotyczące dokładnego czasu sprawowania przez niego funkcji przełożonego różnią się, pełnił on funkcję hegumena po ustanowieniu biskupa Nifonta. Mieszkał w tym regionie aż do śmierci w 1147 roku, kiedy to został pochowany w założonym przez siebie klasztorze.
Kult
Kościół Prawosławny uznaje go za świętego i cudotwórcę. Jego kult jest utrwalony od 1597 roku. Wierni obchodzą jego wspomnienie w dwóch konkretnych datach w ciągu roku: 17 stycznia oraz 3 sierpnia.
