Antoni z Nowogrodu, pierwotnie znany jako Dobrynia Jadrejkowicz, był wybitnym duchownym i mnichem z XIII wieku. Urodzony w zamożnej rodzinie w Nowogrodzie, wstąpił do klasztoru Chutyn około 1190 roku. Pełnił funkcję arcybiskupa nowogrodzkiego w dwóch okresach: najpierw krótko w 1210 roku, a następnie od około 1225 roku aż do abdykacji w 1228 roku. Jego pisma historyczne, a konkretnie relacja pielgrzyma z podróży do Konstantynopola, dostarczają cennych informacji na temat zabytków religijnych tego miasta. Zmarł w 1232 roku w klasztorze Chutyn.
Życie i kariera
Po śmierci ojca, który był lokalnym namiestnikiem, Antoni wstąpił do życia zakonnego. W 1200 roku udał się do Konstantynopola, dokumentując swoje doświadczenia w księdze pielgrzyma. Choć niektóre źródła sugerują, że około 1220 roku mógł pełnić funkcję biskupa przemyskiego, najbardziej znany jest ze sprawowania zwierzchnictwa w Nowogrodzie. Ostatecznie wycofał się z obowiązków biskupich z powodu pogarszającego się stanu zdrowia i zmarł po utracie zdolności mówienia.
Kult
Został uznany za świętego w 1439 roku. Jego kult został później sformalizowany poprzez Synaxis Świętych Nowogrodzkich. W tradycji prawosławnej czci się go w dniach 23 lutego oraz 21 października.