Antoni Sijski był rosyjskim prawosławnym mnichem i ikonografem z XVI wieku, który założył znaczącą wspólnotę monastyczną na północy Rosji. Urodzony w 1478 roku jako chłop, wczesną dorosłość spędził w małżeństwie, a po śmierci żony wstąpił do klasztoru w Kargopolu. Po okresie wędrowania brzegami Oceanu Arktycznego, w 1520 roku założył klasztor Antoniewo-Sijski nad rzeką Siya. Działał pod jurysdykcją arcybiskupa Nowogrodu i posiadał ziemie nadane przez Wasylia III.
Życie i działalność
Po okresie wędrowania, Antoni założył swój klasztor w 1520 roku. Był ikonografem i opowiadał się za monastyczną kontrolą nad lokalnym chłopstwem. Jego osada, położona nad rzeką Siya, rozwijała się pod władzą arcybiskupa nowogrodzkiego. Pozostał aktywny w swoich monastycznych obowiązkach aż do śmierci w 1556 roku w klasztorze Antoniewo-Sijskim.
Kult i dziedzictwo
Uznany za świętego narodowego w 1610 roku, jest znany jako Przenośny (Przebożny). Jego życie zostało udokumentowane w pismach historycznych, w tym w biografii autorstwa Jana oraz żywocie spisanym przez Jonę w 1578 roku. Pozostaje szanowaną postacią w tradycji prawosławnej ze względu na swoją fundamentalną rolę w monastycyzmie północnym.