Antoni Rewera był polskim księdzem rzymskokatolickim, który żył w latach 1869–1942. Urodzony w Samborcu, studiował teologię w Akademii Teologicznej w Sankt Petersburgu, a w 1893 roku przyjął święcenia kapłańskie. W trakcie swojej działalności pełnił funkcję profesora w seminarium diecezjalnym w Sandomierzu oraz sprawował urząd dziekana kapituły katedralnej. Został również mianowany prelatem dworskim przez papieża Benedykta XV i założył zgromadzenie Sióstr św. Franciszka Sephardic. Jego życie zakończyło się podczas II wojny światowej po aresztowaniu za kolportaż literatury antynazistowskiej.
Życie i służba
Po święceniach Rewera stał się wpływową postacią w Sandomierzu. Poza rolą akademicką w seminarium, wykazał się zdolnościami przywódczymi w sferze społecznej, zakładając w 1907 roku lokalną spółdzielnię. Jego oddanie wspólnocie i obowiązkom religijnym przyniosło mu liczne wyróżnienia, w tym tytuł prelatat dworskiego. Wspierał życie religijne poprzez założenie konkretnej gałęzi sióstr franciszkanek.
Męczeństwo i śmierć
Podczas okupacji niemieckiej Rewera został aresztowany za udział w kolportażu ulotek wymierzonych w reżim nazistowski. Był więziony w obozie koncentracyjnym Auschwitz, a następnie przeniesiony do Dachau. Zmarł w obozie w Dachau 1 października 1942 roku. Jest uznawany za jednego z 108 męczenników II wojny światowej.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II i jest co roku wspomniany w dniu jego święta, 1 października. Jego dziedzictwo jest czczone w tradycji katolickiej jako męczennika, który zginął za swoje przekonania podczas konfliktu.