Antoni Pavoni był włoskim dominikaninem żyjącym w XIV wieku, który sprawował urząd inkwizytora generalnego za pontyfikatu papieża Urbana V. Urodzony około 1325 roku w Savigliano, poświęcił życie Zakonowi Kaznodziejów, wstępując do niego w 1340 roku i przyjmując święcenia w 1350 roku. Został oddelegowany do zwalczania herezji w regionie Lombardii oraz w Genui. Jego przywiązanie do surowego trybu życia oraz metody głoszenia doprowadziły ostatecznie do śmiertelnego starcia z grupami waldensów podczas jego posługi.
Życie i śmierć
Po wstąpieniu do Zakonu Dominikanów, Pavoni dwukrotnie sprawował urząd przeora klasztoru w Savigliano. W 1360 roku został mianowany przez papieża do walki z różnymi herezjami. Podczas głoszenia kazania wielkanocnego w Turynie stał się celem zasadzki. Ksiądz został zabity przez waldensów 9 kwietnia 1374 roku; wydarzenie to uznaje się za śmierć z nienawiści do wiary.
Kult
Choć został uznany za męczennika krótko po śmierci, formalna beatyfikacja nastąpiła dopiero w 1856 roku za czasów papieża Piusa IX. Jego relikwie pierwotnie spoczywały w dominikańskim klasztorze w Savigliano, zanim w 1827 roku zostały przeniesione do kościoła dominikańskiego w Racconigi. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 9 kwietnia.