Antoni Padewski był XIII-wiecznym portugalskim kapłanem należącym do Zakonu Mniejszego. Urodzony w Lizbonie jako Fernando Martins de Bulhões, początkowo wstąpił do kanoników regularnych, zanim przyciągnęła go ewangeliczna prostota franciszkanów. Po podróżach przez Maroko i Sycylię osiadł we Włoszech, gdzie jego niezwykły talent do głoszenia kazań i głęboka wiedza teologiczna przyniosły mu szerokie uznanie. Służył jako nauczyciel i przełożony prowincjały, stając się ostatecznie niezwykle wpływową postacią w swoim zakonie i w całym Kościele.
Życie i posługa
Po wstąpieniu do franciszkanów sława Antoniego wzrosła po imponującym kazaniu improwizowanym w Forlì. Ten talent skłonił Franciszka z Asyżu, aby powierzył mu teologiczne kształcenie braci. Nauczal w różnych uniwersytetach i służył jako wysłannik papieża Grzegorza IX, który chwalił jego wiedzę biblijną. Ostatnie lata spędził we Włoszech, gdzie zmarł w 1231 roku w wieku 35 lat.
Kult i dziedzictwo
Uznawany za cudotwórcę i Doktora Kościoła, Antoni jest wspominany ze względu na swoją elokwencję i erudycję. Tradycja wiąże go z odnajdywaniem zagubionych przedmiotów, co wywodzi się z incydentu związanego ze skradzioną księgą psalmów. Jest czczony zarówno w tradycji katolickiej, jak i anglikańskiej, a jego wspomnienie obchodzi się 13 czerwca. Miejsce jego pochówku w Padwie stało się fundamentem pod budowę wielkiej bazyliki.