Antoni Neyrot był włoskim dominikaninem żyjącym w XV wieku, który został później uznany za błogosławionego męczennika. Urodzony w Rivoli, studiował we Florencji u Antoniego Florentyńczyka, a następnie służył w Sycylii i Neapolu. Podczas podróży morskiej do Neapolu został schwytany przez korsarzy berberyjskich i uprowadzony do Afryki Północnej. Po początkowym wyrzeczeniu się wiary katolickiej, aby zapewnić sobie lepsze traktowanie w Tunisie, ostatecznie zdecydował się powrócić do swoich pierwotnych przekonań religijnych, co doprowadziło do jego egzekucji.
Życie i śmierć
Podczas uwięzienia w Tunisie Neyrot początkowo porzucił chrześcijaństwo i żył jako członek lokalnego społeczeństwa, a nawet poślubił kobietę o wysokim statusie wśród Turków. Jednak po śmierci swojego mentora przeżył przemianę duchową. Udał się do spowiedzi do dominikanina i publicznie ogłosił powrót do katolicyzmu podczas królewskiej procesji. Ten akt sprzeciwu wobec lokalnego władcy skutkował jego śmiercią przez ukamienowanie w Wielki Czwartek 1460 roku.
Kult
Po jego śmierci kupcy z Genui odzyskali jego szczątki i przetransportowali je z powrotem do miejsca jego urodzenia w Rivoli. Jego grób stał się miejscem pielgrzymek, a jego rodzina podtrzymywała tradycję noszenia czerni podczas corocznych procesji odprawianych na jego cześć. Jego status błogosławionego został oficjalnie zatwierdzony przez papieża Klemensa XIII w 1767 roku.