Antoni Daniel był francuskim jezuitą urodzonym w Dieppe w 1601 roku. Po studiach filozoficznych i prawniczych wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i służył jako nauczyciel, zanim w 1632 roku udał się do Nowej Francji. Większość swojej misyjnej działalności spędził wśród ludu Wendat, gdzie opanował ich język i komponował ustawienia muzyczne dla różnych modlitw. Jest uznawany za jednego z ośmiu Męczenników Kanadyjskich, którzy zginęli podczas służby wśród ludności tubylczej Ameryki Północnej.
Praca misyjna

Po przybyciu do Ameryki Północnej Daniel sprawował posługę wśród francuskich osadników na Cape Breton, zanim przeniósł się do Quebecu. Spędził kilka lat w Wendake, gdzie koncentrował się na edukacji i badaniach językowych. Poprzez tłumaczenie podstawowych modlitw na język Wendat, ułatwiał naukę religijną lokalnym chłopcom. W 1648 roku powrócił do głównej osady Wendat, aby wspomóc swoich współmisjonarzy.
Śmierć i męczeństwo
W lipcu 1648 roku nagły atak Haudenosaunee uderzył w misję, gdy wielu mężczyzn Wendat było nieobecnych. Daniel próbował chronić kobiety i dzieci, udzielając im rozgrzeszenia i dokonując chrztów. Ostatecznie stanął naprzeciw napastników, trzymając krzyż, w którym momencie został zastrzelony. Jego ciało zostało następnie umieszczone w kaplicy, która podczas najazdu została podpalona.
Kult
Papież Pius XI kanonizował Daniela wraz z siedmioma innymi męczennikami w 1930 roku. Kościół katolicki wspomina Świętych Męczenników Kanady 26 września w Kanadzie oraz 19 października na całym świecie. Jego pamięć jest pielęgnowana przez różne instytucje, w tym parafię w Kitchener oraz kilka szkół podstawowych w Ontario.
