Antoni Baldinucci był włoskim jezuitą i misjonarzem żyjącym w XVII wieku, urodzonym we Florencji. Jako syn historyka sztuki Filippo Baldinucciego, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w 1681 roku i został święconym kapłanem w 1695 roku. Po studiach teologicznych w Kolegium Rzymskim nauczał w jezuickich szkołach w Terni, zanim poświęcił się pracy misyjnej w środkowych Włoszech. Jest znany ze swojej głębokiej pobożności oraz wyjątkowych, dramatycznych sposobów, w jakie głosił wiarę publiczności.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów Baldinucci odbył liczne podróże, odwiedzając trzydzieści diecezji do 1717 roku. Był znany ze swojej surowej ascezy, na przykład z chodzenia boso do miejsc swoich zadań. Podczas kazań często nosił ciężkie łańcuchy, aby zamanifestować swoją pokutę. Napisał również różne cykle kazań przeznaczonych na okres Wielkiego Postu i utrzymywał głęboką pobożność wobec Najświętszej Maryi Panny.
Kult i dziedzictwo
Zmarł w Pofi 7 listopada 1717 roku. Kościół katolicki ogłosił go błogosławionym 25 marca 1893 roku, a proces kanonizacyjny został otwarty w 1950 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 6 listopada. Krucyfiks związany z nim jest obecnie przechowywany we Florencji.