Antoni (ur. Nikołaj Bystrow) był prawosławnym biskupem, który na początku XX wieku sprawował urząd arcybiskupa Archangielska i Chłomogori. Urodzony w 1858 roku w rodzinie kapłańskiej, najpierw żenił się i służył jako psalmodista, zanim po śmierci żony przyjął śluby zakonne w 1888 roku. Pełnił kilka funkcji przełożonych monastycznych, w tym był przeorem klasztoru Kornilijsko-Komelski, zanim w 1910 roku został wyniesiony do godności biskupiej. Jest pamiętany za swoją niezłomność podczas prześladowań religijnych oraz za śmierć w więzieniu.
Życie i służba

Po ukończeniu studiów teologicznych w 1789 roku, Antoni został święcony na kapłana w 1882 roku. Później został mnichem i pełnił funkcję przeora w różnych klasztorach, gdzie był ceniony za głęboką znajomość reguł liturgicznych oraz umiejętności jako duchowy mentor. W 1910 roku został konsekrnowany na biskupa Wielkiego Ustiuga, a ostatecznie w 1929 roku został arcybiskupem terytoriów północnych.
Prześladowania i śmierć

W epoce radzieckiej Antoni był wielokrotnie aresztowany i skazywany na wygnanie. W 1931 roku został zatrzymany za wspieranie duchowieństwa zesłanego na Północ. Podczas uwięzienia odmawiał przyznania się do fałszywych zarzutów lub pełnienia roli informatora. Zmarł w szpitalu więziennym w 1932 roku po zachorowaniu, którego nabawił się podczas osadzenia.
Kult
Kościół Prawosławny uznał Antoniego za świętego w 2006 roku. Został włączony do grona Nowomęczenników i Wyznawców Rosji XX wieku. Jest czczony za odważne znoszenie trudności oraz za zachowanie prawości pod presją podczas uwięzienia.
