Antoni Świadek był polskim księdzem rzymskokatolickim i kapelanem, żyjącym w latach 1909–1945. Urodzony w Pobiedziskach, służył jako wikariusz w Bydgoszczy i pracował jako kapelan wojskowy. Podczas niemieckiej okupacji Polski kontynuował swoje obowiązki duszpasterskie, odprawiając nabożeństwa i wysłuchując spowiedzi w języku polskim, wbrew nazistowskim restrykcjom. Jego działalność religijna doprowadziła do aresztowania go przez Gestapo w 1942 roku, po czym został skierowany do obozu koncentracyjnego Dachau, gdzie ostatecznie zmarł na tyfus.
Życie i posługa
Po święceniach kapłańskich w 1933 roku, Świadek służył na obszarze Bydgoszczy i wspierał polskie jednostki jako kapelan podczas inwazji w 1939 roku. Opiekował się jeńcami wojennymi w szpitalach, zanim powrócił do swojej parafii. Podczas okupacji potajemnie przygotowywał dzieci do komunii i pomagał ubogim. Ponieważ używał języka polskiego podczas obrzędów liturgicznych, został wydany i ostatecznie uwięziony.
Śmierć i kult
Podczas przebywania w Dachau był poddawany ciężkiej pracy i brutalnemu traktowaniu. Zmarł w obozie 25 stycznia 1945 roku na tyfus. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku jako jeden ze 108 polskich męczenników II wojny światowej. Jest upamiętniany w Kościele katolickim, a jego wspomnienie liturgiczne przypada na 21 stycznia.