Antonangelo Cavanis był weneckim kapłanem i pedagogiem, który żył w latach 1772–1858. Urodzony w szlacheckiej rodzinie, początkowo pracował w kancelarii weneckiej, zanim podążył powołaniem religijnym. Najbardziej znany jest z założenia instytucji edukacyjnych poświęconych zapewnianiu bezpłatnej nauki ubogim dzieciom. Dzięki jego staraniom powstało Zgromadzenie Szkół Miłosierdzia (Congregatio Scholarium Caritatis), organizacja mająca na celu wspieranie młodzieży w Wenecji poprzez szkoły i przewodnictwo religijne.
Życie i praca
Po służbie jako notariusz i sekretarz w administracji weneckiej, Cavanis przyjął święcenia kapłańskie w 1795 roku. Po upadku Republiki Weneckiej zaczął nauczać dzieci z uboższych warstw społecznych, aby chronić je przed radykalnymi ideami politycznymi. W 1804 roku założył pierwszą Szkołę Miłosierdzia, która szybko się rozwijała i ostatecznie rozszerzyła o instytuty dla dziewcząt. Jego brat, Marcantonio, pomagał w zarządzaniu tymi rozrastającymi się przedsiębiorstwami edukacyjnymi.
Dziedzictwo religijne
Cavanis zabiegał o aprobatę papieską w celu utworzenia wspólnoty kapłanów świeckich wzorowanej na Pijarach. Choć formalne uznanie Zgromadzenia Szkół Miłosierdzia przez papieża Grzegorza XVI nastąpiło dopiero w 1836 roku, wspólnota funkcjonowała już od lat. Pod jego przewodnictwem organizacja kontynuowała rozszerzanie swoich wpływów, zakładając różne szkoły i kolegia, w tym placówki w Lendinara i Possagno.
Kult
Kościół katolicki uznaje Antonangelo Cavanisa za czczonego jako Venerabilis (czcigodny). Jest wspominany za swoje oddanie miłosierdziu i poświęcenie edukacji ubogich w Wenecji. Zmarł w 1858 roku i został pochowany w kościele Sant'Agnese.