Anton Czechow (1860–1904) był rosyjskim dramaturgiem, nowelistą i lekarzem. Uważany za jednego z największych pisarzy wszech czasów, stworzył cztery klasyczne sztuki i jest podziwiany za swoje opowiadania. Wraz z Henrikiem Ibsenem i Augustem Strindbergiem bywa zaliczany do trzech najważniejszych twórców, którzy dali początek wczesnemu modernizmowi w teatrze. Choć jego głównym zawodem była medycyna, pisał prozę i dramaty, które przekształciły zarówno nowoczesne opowiadanie, jak i scenę.
Młodość








Czechow urodził się w Tagarogu, handlowym porcie nad Morzem Azowskim na południu Rosji, jako trzecie z sześciorga ocalałych dzieci. Jego ojciec prowadził sklep spożywczy i kierował chórem kościelnym, a życie rodziny naznaczyła bieda po tym, jak ojciec zbankrutował w 1876 roku i przeprowadził się do Moskwy. Czechow pozostał w mieście, by dokończyć szkołę, utrzymując się z korepetycji i drobnych prac. Jako nastolatek zaangażował się w miejscowy teatr, a później wstąpił na studia medyczne w Moskwie, gdzie zaczął pisać humoreski, by wspierać rodzinę.
Kariera literacka







Czechow zaczął pisać krótkie utwory komiczne, aby zarabiać, podpisując się pseudonimami, takimi jak Antosza Czechonte. Jego twórczość stopniowo zyskała mu opinię satyrycznego kronikarza rosyjskiego życia miejskiego, a później pisał dla wpływowej petersburskiej gazety „Nowoje Wriemia”. Gdy jego ambicje rosły, wypracował powściągliwy styl, który wywarł wpływ na nowoczesne opowiadanie. Po tym, jak przyjęcie „Mewy” w 1896 roku go rozczarowało, wycofał się z teatru, jednak sztukę wznowił z uznaniem Moskiewski Teatr Artystyczny Konstantego Stanisławskiego, który następnie wystawiał jego późniejsze sztuki.
