Antarktyda to najbardziej wysunięty na południe i najmniej zaludniony kontynent Ziemi. Leży niemal w całości na południe od koła podbiegunowego południowego, otoczony jest przez Ocean Południowy i obejmuje geograficzny biegun południowy. Jest piątym pod względem wielkości kontynentem, a większość jego powierzchni pokrywa lądolód o średniej grubości około 1,9 km. Średnio jest to najzimniejszy, najsuchszy i najbardziej wietrzny z kontynentów, a zawiera około 70% światowych zasobów słodkiej wody.
Klimat i środowisko









Antarktyda jest przede wszystkim pustynią polarną, z rocznymi opadami przekraczającymi 200 mm wzdłuż wybrzeża i znacznie mniejszymi w głębi lądu. Posiada rekord najniższej zmierzonej temperatury na Ziemi, wynoszący −89,2 °C, podczas gdy w rejonach przybrzeżnych latem może przekraczać 10 °C. Rodzime zwierzęta to roztocza, nicienie, pingwiny, foki i niedźwiedziki. Tam, gdzie występuje roślinność, składa się ona głównie z porostów lub mchów.
Historia eksploracji









Lodowe szelfy prawdopodobnie po raz pierwszy zaobserwowano w 1820 roku podczas rosyjskiej wyprawy prowadzonej przez Fabiana Gottlieba von Bellingshausena i Michaiła Lazariewa. Pierwszego potwierdzonego lądowania dokonała norweska ekspedycja w 1895 roku. W 1911 roku norweski badacz Roald Amundsen jako pierwszy dotarł do geograficznego bieguna południowego, po tym jak brytyjscy badacze osiągnęli biegun magnetyczny południowy w 1909 roku.
Zarządzanie i działalność człowieka









Antarktyda podlega systemowi Traktatu Antarktycznego z 1959 roku, którego stronami jest 29 państw. Traktat zakazuje działalności wojskowej, wydobycia surowców, wybuchów jądrowych oraz składowania odpadów jądrowych. Turystyka, rybołówstwo i badania naukowe są głównymi formami działalności człowieka, z około 5000 osób przebywających latem na stacjach badawczych i około 1000 zimą. Działalność człowieka nadal wpływa na kontynent poprzez zanieczyszczenia, ubytek warstwy ozonowej i zmiany klimatu.
