Anstrudis była VII-wieczną opatką, która kierowała opactwem św. Jana w Laon. Urodzona około 645 roku jako córka świętego Blandina i świętej Salabergi, wstąpiła do klasztoru w wieku dwunastu lat, aby uniknąć małżeństwa. Po śmierci matki w 670 roku przejęła przywództwo nad wspólnotą. Jej rządy przypadły na okres niestabilności politycznej w królestwach Franków, w tym na konflikt z frakcją neustryjską, który doprowadził do zabójstwa jej brata, Baldwina. Jest wspominana jako pobożna przywódczyni monastyczna i święta.
Życie i przywództwo
Jako opatka, Anstrudis utrzymywała surową dyscyplinę monastyczną, poświęcając się modlitwie, postowi i odwiedzaniu chorych. Jej rządy przypadły na czas intensywnych walk o władzę między Pippinidami a Neustryjczykami. Podczas tych konfliktów polityczny przeciwnik imieniem Ebroin próbował usunąć ją ze stanowiska. Skutecznie broniła swojej władzy dzięki pobożności swojej wspólnoty, mimo osobistej tragedii związanej ze stratą brata podczas tych sporów politycznych.
Kult i cuda
Hagiografia z IX wieku szczegółowo opisuje liczne cuda przypisywane jej, w tym uzdrowienia ślepoty oraz wskrzeszenie nieprzytomnej nunki. Wiele z tych cudów miało rzekomo wydarzyć się przy jej grobie po śmierci w 688 roku. Ze względu na uznawaną świętość, jest czczona w kalendarzach benedyktyńskich i gallikańskich, a jej wspomnienie obchodzi się 17 października.