Ansgar był benedyktyńskim misjonarzem i arcybiskupem żyjącym w IX wieku, który sprawował pieczę nad siedzibami w Hamburgu i Bremie. Urodzony w pobliżu Amiens w szlacheckiej frankijskiej rodzinie, kształcił się w klasztorze w Corbie. Jest powszechnie uznawany za „Apostoła Północy” ze względu na swoje szeroko zakrojone wysiłki na rzecz szerzenia chrześcijaństwa w całej Skandynawii, w tym w Danii, Norwegii i Szwecji. Mimo niestabilności politycznej i najazdów wikingów, które niszczyły jego zasoby, pozostał oddaną postacią w wysiłkach ewangelizacyjnych na północy w epoce karolińskiej.
Praca misyjna
Po szkoleniu w opactwie w Corvey, Ansgar uczestniczył we wczesnych misjach na Jutlandii. Później podróżował do Szwecji, gdzie założył wspólnotę w Birce. Jako arcybiskup posiadał mandat do ewangelizacji pogańskich terytoriów na północy. Nawet po zniszczeniu Hamburga przez duńskich najeźdźców kontynuował swoją pracę, ostatecznie przenosząc się do Bremy i zapewniając unię obu diecez pod upoważnieniem papieskim.
Kult i dziedzictwo
Ansgar jest czczony jako patron Skandynawii. Jego życie i doświadczenia duchowe zostały spisane przez jego następcę, Rimberta, w Vita Ansgarii. Jest czczony w tradycjach katolickiej, anglikańskiej, luterańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 3 lutego. Poza oddaniem religijnym, jego imię upamiętnia krater księżycowy Ansgarius.