Ansfryd z Utrechtu był dziesiątkowiecznym benedyktyńskim mnichem, hrabią i biskupem służącym Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu. Urodzony około 940 roku, początkowo pełnił funkcję dzierżyciela miecza cesarza Ottona I i sprawował władzę w różnych hrabstwach, w tym w Huy. Mimo swojego rycerskiego pochodzenia, został przekonany przez cesarza Ottona III do przyjęcia biskupstwa w Utrechtu w 995 roku. Swoje ostatnie lata spędził jako mnich w opactwie Heiligenberg, gdzie opiekował się chorymi aż do śmierci w pobliżu Leusden w 1010 roku.
Życie i służba

Jako wybitny członek kręgu imperialnego, Ansfryd działał jako rycerz i posiadał znaczące dobra wzdłuż Mozu. Skutecznie walczył z piractwem i otrzymał od Ottona III przywileje bicia monety oraz pobierania opłat drogowych w Medemblik. Założył opactwo w Thorn na ziemiach należących do jego żony, Heresuint, tworząc podwójne klasztor dla mężczyzn i kobiet. Później założył opactwo Heiligenberg, gdzie ostatecznie osiadł, aby prowadzić życie zakonne.
Kult i dziedzictwo

Ansfryd jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jest patronem Amersfoort i jest wspominany 3 maja. W sztuce religijnej często przedstawiany jest jako mnich, biskup lub rycerz, który odłożył broń. Jego życie zostało spisane w pismach benedyktyńskiego Alberta z Metz.
