Anselmo z Bomarzo był włoskim biskupem z VI wieku, pochodzącym z Bomarzo. Urodzony w zamożnej rodzinie, zdecydował się zrzec się dziedzictwa, aby wspierać ubogich, co doprowadziło go do życia kontemplacyjnego. Po śmierci swojego poprzednika został wybrany przez duchowieństwo i lud do przewodzenia swojej diecezji. Jego rządy tradycyjnie charakteryzuje liczne cudowne interwencje, szczególnie w czasach konfliktów, a on sam pozostaje centralną postacią w historii religijnej swojego regionu.
Życie i cuda

Po oddaniu swojego majątku potrzebującym, Anselmo został wybrany na biskupa po okresie modlitwy i postu. Tradycyjne przekazy, zachowane w późniejszym manuskrypcie, głoszą, że dokonywał wielu cudów, takich jak egzorcyzmy i wskrzeszenia. Mówi się, że podczas inwazji Gotów na Bomarzo użył boskiej interwencji, aby chronić swój lud, albo poprzez przywoływanie duchów w celu uspokojenia napastników, albo poprzez sprawienie, że z nieba spadały ołowiane żołędzie.
Kult i dziedzictwo

Anselmo zmarł 24 kwietnia i został pochowany w kościele Santa Maria. Wspólnota Bomarzo czci go podczas dwóch corocznych uroczystości: jednej pod koniec kwietnia, zbiegającej się z lokalnymi festiwalami, oraz drugiej w czerwcu, aby upamiętnić przeniesienie jego relikwii. W 1647 roku jego urna została przeniesiona na centralny ołtarz poświęcony jemu i Madonnie.
