Anno II był potężnym prelatem XI wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Kolonii od 1056 do 1075 roku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie Steusslingen w Szwabii, awansował w hierarchii kościelnej, stając się kluczową postacią polityczną w Świętym Cesarstwie Rzymskim. Podczas małoletności cesarza Henryka IV, Anno pełnił funkcję regenta, prowadząc m.in. zamach stanu w celu przejęcia władzy od cesarzowej Agnes. Wywierał znaczący wpływ na politykę imperialną, był zwolennikiem niektórych pretendentów do stolicy papiestwa oraz fundatorem kilku wpływowych klasztorów.
Życie polityczne i religijne
Jako wysoki rangą urzędnik, Anno wywierał znaczny wpływ na nominacje imperialne i spory papieskie. Odegrał decydującą rolę w uznaniu Aleksandra II za prawowitego papieża. Choć promował reformę monastyczną i założył benedyktyński opactwo Michaelsberg, był również zdecydowanym obrońcą interesów swojego arcybiskupstwa. Jego rządy obejmowały okresy intensywnych manipulacji politycznych oraz znaczący konflikt z mieszkańcami Kolonii, którzy zbuntowali się przeciwko jego władzy w 1074 roku.
Kult i dziedzictwo
Anno został kanonizowany przez papieża Luciusa III w 1183 roku. Jest wspominany jako fundator wielu klasztorów i promotor surowej dyscypliny zakonnej. Jego wpływ na historię Niemiec i Kościoła został utrwalony w dziełach literackich, takich jak Annolied. W tradycji katolickiej czczony jest jako święty i uznawany za patrona osób cierpiących na dnę moczanową.