Anin z Chalcedonu był chrześcijańskim świętym i cudotwórcą, którego szczegóły życia zostały zachowane głównie w tekstach hagiograficznych z XII i XIV wieku. Urodzony około 488 roku w Chalcedonie w chrześcijańskiej rodzinie, po osieroceniu wstąpił do klasztoru w wieku piętnastu lat. Dożył długiego życia, osiągając 110 lat, i jest uznawany za osobę obdarzoną darami duchowymi. Jest czczony jako święty, który poprzez modlitwę dokonywał różnych cudów.
Życie i cuda

Po wstąpieniu do klasztoru Anin zamieszkał w regionie pustynnym, gdzie podobno nosił wodę w małym naczyniu. Według tradycji, anioł raz napełnił to naczynie wodą, co przyczyniło się do jego sławy jako cudotwórcy. Był znany z uzdrawiania ludzi i zwierząt, a mówiło się, że jego modlitwy napełniały studnie i naczynia. Przed śmiercią, którą sam przewidział, miał doświadczyć wizji niebiańskiej Jerozolimy oraz postaci biblijnych.
Kult
Święty jest czczony w Kościele prawosławnym, gdzie jego pamięć jest upamiętniana 26 marca i 31 marca. Jego dziedzictwo jest potwierdzone przez kilka relacji historycznych, w tym grecki synaksarion, panegiryk Teodora Irthakina oraz syryjską biografię. Teksty te, wraz ze słowiańskim tłumaczeniem i kanonem Józefa Hymnografa, podtrzymują jego status świętej postaci w tradycji chrześcijańskiej.
